Tak się składa, że należę do osób niesamowicie punktualnych. Mogłabym nawet powiedzieć, że wręcz niepunktualnych, bo wszędzie pojawiam się najmniej na dwadzieścia minut przed planowanym spotkaniem. A dowiedziałam się kiedyś, że taki sposób działania, to waśnie niepunktualność. Ktoś przecież może nie być gotowy na przyjęcie mniez tak dużo wcześniej. Nauczyłam się zatem w miejscu docelowym zjawiać o idealnie wyznaczonej porze. Czekam wcześniej w kawiarni lub w samochodzie. A co robię w tym czasie. NIC.
Czekając czekam.
Na co dzień wykonuję tak dużo aktywności, że kiedy mam możliwość nierobienia niczego, pobycia sama ze sobą i swoimi myślami, nacieszenia się samotnością, to po prostu z tego korzystam.
A czy ja w życiu czekam?
Otóż zdecydowanie NIE!!!
Działam, działam, działam od świtu do zmierzchu.
Bo przecież dzieci, praca, dom…. I jeszcze czasem coś się wysypie no i wiadomo trzeba opracować nową ścieżkę działania.
Czy starcza mi siły i pomysłów na te aktywności? Jakoś okazuje się, że idzie całkiem nieźle. Wrodzona inteligencja pomaga, a wyćwiczona pomysłowość też nie przeszkadza.
A Ty?
Jak czujesz się w swoim życiu? Gnasz przez życie wymyślając non stop nowy plan? A może klepiesz słodką biedę i nie masz w sobie motywacji, by cokolwiek zmienić?
Mieć plany, marzenia, cele- to wszystko jest bardzo piękne i potrzebne. Ale prawda jest taka, że najpierw trzeba ogarnąć podstawowe rzeczy, otaczającą Cię rzeczywistość. Oczywiście można sobie śnić i marzyć o Maladiwach i planować jak się tam dostać, ale jak chcesz zadbać o to, co jest najważniejsze, to trzeba skupić się na TU I TERAZ. Znaleźć rozwiązanie bieżącej sytuacji, a potem można planować inne działania. Nie twierdzę, że nie można mieć marzeń. Oczywiście, że należy je w sobie pielęgnować, bo bez nich pewnie skończylibyśmy marnie gdzieś w rynsztoku.
Ale ja CZEKAJĄC CZEKAM.
Dlaczego?
Dlatego, że bardzo rzadko zdarza mi się przystanąć i nie musieć robić nic, myśleć o niczym, być wolna w swoich myślach nie wspomnę o czynach.
Można działać i czekać. I to w sumie ma sens. Bo działając według jakiegoś sensownego planu równolegle możliwe jest spełnianie innych czynności, które przybliżają nas do tego, o czym śnimy.
Co pomaga?
PRAGNIENIE!!!
Na serio jak się bardzo chce, to można. (nawet jak nie wypada )
Czy jesteś więc w stanie rozniecić tak wielką chęć, by doprowadzić do jej realizacji?
Przeszkody się pojawiają – to normalne. Kwestią jest tylko jak sobie z nimi radzimy. Popełniane błędy również mogą się mnożyć. Czy czegoś nas one uczą? Czy popełniamy je tylko raz, podnosimy się z gleby, otrzepujemy z piachu i idziemy dalej?
Grunt to się nie poddawać. A jak masz czas, to CZEKAJĄC CZEKAJ.
Jak mówi Jacek Walkiewicz: „Jak się przewrócę to się podniosę. a Jak się nie podniosę to sobie poleżę. Zaufanie do siebie nie jest tym samym co wiara w siebie. Zaufanie do siebie wynika z doświadczenia.”
A Ty?
Masz zaufanie do siebie?
Masz tę wiarę wynikającą z Twojego doświadczenia? Wierzysz w to, że skoro poradziłeś sobie tysiąc razy to stoczysz tę bitwę również po raz tysiąc i pierwszy?
Ja CZEKAJĄC CZEKAM, bo czasem nie pozostaje mi nic innego. Czasem nie mam wpływu zupełnie na sytuacje. Nie mam wpływu na to co myślą, mówią i robią inni ludzie. Ludzie nie zawsze mądrzy, nie zawsze dobrzy, nie zawsze uczynni.
Ale wiesz co?
C…j z tym!!!
Najwyżej sobie poleżę……
Lubisz leżeć? Pewnie na glebie, w błocie, umorusana nie za bardzo. Nie martw się. Takie chwile przemijają. Już raz byłam w sytuacji, w której ktoś powiedział mi: „Nie martw się. Wiem, że teraz moje słowa mogą Cię wkurzyć, ale wierz mi zły czas minie i docenisz to doświadczenie. Wszystko jeszcze się odwróci i spojrzysz za siebie z dumą, że przez to przeszłaś.” I tak faktycznie było. Przeszłam to!!!!
Ilekroć w moim życiu pojawiają się mało komfortowe sytuacje przypominam sobie te słowa. Wiem, jak to jest brać jedzenie z CARITAS’u, wiem, jak to jest zarabiać 800zł a 700zł płacić za wynajem mieszkania. Wychowywać samotnie małe dziecko i usłyszeć, że ktoś na Cebie donosi do opieki społecznej, że się nim nie zajmujesz, podczas gdy ty nie tylko pracujesz, ale jeszcze kończysz studia. Słabo? Tak było. I wyszłam z tego. Było jeszcze kilka innych trudnych sytuacji. Dałam radę? Dałam!!!
I jeszcze nieraz poradzę sobie!!!
Jeśli jesteś zdiagnozowany/zdiagnozowana wiesz o tym jak „fajnie” jest w szpitalu psychiatrycznym…. Byłam w takich 5 razy!!! Dałam radę? Dałam!!! Za każdym razem stając się silniejsza, mądrzejsza i …. Cwańsza.
Każde doświadczenie czegoś nas uczy. Czasem dłużej, czasem krócej. Nieraz mogłoby się nam wydawać, że trwa to w nieskończoność, że nagromadzenie niefortunnych zdarzeń jest tak ogromne, że przygniata nas już ich mnogość. Wtedy…. obejrzyj się dokoła i po prostu poproś o pomoc. Pamiętaj to nie wstyd.
Piszę o tym, że jestem taka silna, taka zaradna i taka wspaniała, ale prawda jest taka, że gdyby nie moje siostry, mój szwagier, moja rodzina , przyjaciółki i wszyscy bliscy mi ludzie, to pewnie byłoby mi makabrycznie trudno.
I dziś tak jest….
Dziękuję zatem wszystkim, którzy przy mnie są.
Wspominając o moich różnych kolejach losu pamiętaj, że napisałam e-book “Ja się nie chowam jestem ChaDowa”, który jest dostępny do pobrania na mojej stronie. W nim opowiadam o mojej historii i mojej drodze do uzdrowienia. W nim dzielę się moimi radami i wskazówkami dla innych osób z ChAD i ich bliskich. W nim pokazuję, że ChAD to nie wyrok, a szansa na lepsze życie.
Jeśli chcesz dowiedzieć się więcej o moim e-booku lub o mnie samej, zapraszam Cię na moją stronę lub na mój profil na Facebooku. Tam znajdziesz więcej informacji i kontakt ze mną.
Dziś życzę Ci dużo, dużo SIŁY a także…. Okazji ku temu, by CZEKAJĄC CZEKAĆ.
Julka Małecka Praktyk Wyzdrowienia ChAD
