Czytałam ostatnio wpis na facebook’u jednej z bardzo mi bliskich osób o tym, jak niezmiernie ważne w naszym życiu jest otoczenie. Według tego, co było napisane w tym poście każdy powinien mieć wsparcie w minimum pięciu najbliższych osobach. Policzyłam więc ile takich ludzi jest w moim życiu.
Okazało się (na szczęście dla mnie), że mam ich trzy razy więcej niż mówi o tym wyżej wspomniana wypowiedź.
Myślę jednak, że w życiu osób takich jak ja- czyli kobiet zdiagnozowanych na ChAD- liczą się nie tylko przyjaciele i przyjaciółki, ale również wybitni specjaliści tacy, jak: psychologowie i psychiatrzy. Celowo używam słowa „wybitni” bo na „zwykłych”, „przeciętnych”, czy już w ogóle „takich sobie” albo nie daj Boże „marnych” nie ma co marnować swojego cennego czasu.
Ja czasu nie marnuję. Jestem przekonana o tym (doświadczenie mnie nauczyło i nadal uczy), że mogę liczyć i na przyjaciół, i na pomoc wybitnych specjalistów.
Zgadzam się zatem z tezą, że przyjazne otoczenie jest kluczowe do tego, by żyć w dobrostanie.
Co jednak zrobić, gdy nasi najbliżsi są „toksyczni”? Gdy jedyne co od nich słyszymy, to „same dobre wiadomości”? Przecież nie wyrzucimy na przykład ze swojego życia mamy, której poglądy tak trudno zmienić i nie odwrócimy się też nagle od innych członków naszej rodziny, którzy bez wątpienia wywierają na nas negatywny wpływ cały czas afirmując tylko i wyłącznie nieprzychylne komunikaty, za sprawą których przyciągają do siebie wszystkie katastrofy jak magnes.
Dla nich słowa „Wszystko działa na moją korzyść”, to jakiś absurd. Jak im wytłumaczyć, że nawet najgorszy problem, najtrudniejsza sytuacja życiowa może służyć czemuś dobremu. Nigdy bowiem nie wiemy, jaki plan ma dla nas sam Bóg czy też Kosmos albo Wielka Inteligencja (wybierz co wolisz lub w co wierzysz, a jeśli nie wierzysz w nic, to nie musisz wybierać, bo z pewnością wierzysz w siebie i swoją sprawczość i wtedy wiesz, że sam sobie świetnie poradzisz- BARAWO TY!!!).
Ogromnie trudno jest żyć „z” lub „obok” ludzi, którzy nie dość, że nie podzielają naszego optymizmu, to jeszcze go okrutnie burzą. Nie dają wsparcia, lecz niszczą nas powili, każdego dnia, konsekwentnie i z premedytacją.
Można wiele mówić o tym, żeby otaczać się sprzyjającymi ludźmi i faktycznie tacy ludzie istnieją. Warto ich szukać, a jeszcze lepiej odnajdywać praktykując jakieś wspólne hobby, włączając się na przykład we wspólne aktywności fizyczne lub biorąc udział w spotkaniach grup wsparcia (mam tu na myśli ludzi zdiagnozowanych lub ich bliskich) albo udzielając się na różnych forach. Znajomych można znaleźć w internecie- na grupach tematycznych i jeśli ktoś naprawdę chce, to znajdzie sposoby na to, by „wyjść z domu” i poszerzyć grono swoich kontaktów o osoby wspierające i dla niego po prostu dobre.
Mówi się dużo o tym, że kontakty nawiązane online nie są tak wartościowe, jak te, które nawiązujemy w realnym życiu. Dla mnie to bzdura. Mam bardzo wiele przyjaciółek, które poznałam za pośrednictwem różnych grup na facebooku czy udało mi się nawiązać ogromnie wartościowe znajomości poprzez Linkedln. Nie bójmy się kontaktów online. Otwórzmy się na innych- oni nie gryzą. Nie zamykajmy się w przysłowiowych „czterech ścianach”, ale nie „czterech ścianach” naszego domu lecz „czterech ścianach” naszych umysłów i naszych serc.
Jeśli chcemy mieć minimum pięć osób wspierających w naszym środowisku, to postarajmy się o to, by samemu być taką osobą wspierającą dla innych.
Wszystko zaczyna się bowiem od nas.
Przyjaciel, przyjaciółka a może… wybitny psychiatra?
Każdy może wybrać.
Ja na pierwszym miejscu stawiam wybitnego psychiatrę- bo bez tego nie ujadę niestety- wiem o tym doskonale.
Jednak Ty spokojnie możesz zacząć od przyjaciela lub przyjaciółki, którzy osłonią Cię, jeśli jest taka potrzeba, przed tymi, którzy wyrządzają Ci emocjonalne zło. Nie mamy wpływu na to, w jakiej rodzinie się urodziliśmy- w jednym przypadku może być ona pełna ciepła i akceptacji, w innym po prostu patologiczna i dysfunkcyjna. To nie Twoja wina, że dorastałeś na przykład w domu dziecka lub że teraz mierzysz się z wieloma nieprzyjemnymi sytuacjami związanymi z najbliższymi Tobie ludźmi. Jedyne wyjście, jakie masz, to szukać, szukać gdzie indziej i nie poddawać się w tej swojej drodze ze świeczką w dłoni. Ona oświetli Ci ścieżkę, którą będziesz kroczyć z początku powoli i nieśmiale po to by móc na końcu drogi ogrzać się przy płomieniach ogniska, które rozpalisz razem ze swoimi przyjaciółmi. Tymi, którzy staną właśnie na Twojej drodze. To dzięki tej wędrówce uda Ci się ich zdobyć, po to by u kresu podróży móc wspólnie świętować. Dlatego nie bój się. Masz świecę i ten płomień w sobie. Odnajdziesz sprzyjających Ci ludzi mimo całego tego mroku, który panuje wokół Ciebie.
Skąd wiem?
Bo wierzę w Ciebie bardzo mocno.
Wierzę w ludzi- tych, którzy pojawią się obok Ciebie by podać Ci dłoń i rozświetlić Twoje życie.
Moje życie jest już rozświetlone (przez mojego wybitnego psychiatrę, przyjaciół i rodzinie) – Twoje też może się takie stać.
Życzę Ci odwagi w drodze i tego, by….. płomień nie zgasł.
Julia Małecka Praktyk Wyzdrowienia ChAD
