KASZA Z WARZYWAMI
o tym, co naprawdę się liczy
Żyć skromnie czy bogato?
Niektórzy jedzą codziennie kaszę z warzywami. Tani i zdrowy posiłek, który wystarcza na cały dzień. Inni wolą delektować się wykwintnymi daniami w drogich restauracjach, celebrując każdy kęs. Można tak i tak. Można być szczęśliwym, można być wdzięcznym. Za uśmiech, za spotkanie, za inspirację. Można żyć w wolności i spokoju. Nie martwić się o rachunki, bo wystarczy kasza na talerzu. A można też nie szczędzić na niczym, a w środku być pustym. Kupować nowe sukienki, buty, torebki. Zagłuszać wewnętrzny głos, który łka prosząc, by zakończyć już trwanie w tym, w czym wytrwać już dłużej się nie da.
Co mówią inni?
Każdy z nas ma inny sposób na przeżywanie swojego istnienia. Niejeden przyzna, że jest szczęśliwy. Szczególnie widoczne jest to na ściankach Facebook’a lub Instagram’a. Mało kto powie „Wiesz, jest do dupy.”, „Nie daję sobie rady.” „Chujowo, ale stabilnie” – mówi moja koleżanka. No i co tu poradzić? Nic! Dobre rady nie są tu absolutnie potrzebne. Potrzebne są natomiast: zrozumienie, bliskość, chęć bycia obok. Bez oceniania, bez wymyślania wspaniałych rad, dawania świetnych rozwiązań ani cudownych remedium. A już na pewno bez słów: „Jesteś dzielna.” lub: „Wszystko jest po coś.”
Co czujesz Ty?
Kasza z warzywami może smakować o niebo lepiej niż koszmarnie drogie rarytasy, gdy musisz podczas spożywania tych cudów przełykać łzy. Łzy, które przecież nie mogą swobodnie spłynąć Ci po policzkach. Nie możesz skarżyć się, że czegoś Ci brakuje. Masz wszystko!!! To dlaczego płaczesz? Masz swoje sukienki, buty, torebki i…. pustkę w sercu. Ogromną dziurę, która wypala Cię od środka. Co jest zatem lepsze? Wygodne życie ze świadomością, że wie się za co się płaci tak wysoką cenę? Cenę, jaką jest Twój spokój, dobrostan, Twoje szczęście. Czy też skromność? Egzystencja być może niepozorna, ale przepełniona pewnością, że dziś i może jutro i pojutrze będziesz spać spokojnie. Nie musisz już drżeć. Nie musisz się bać, że powiesz coś nieodpowiedniego, że źle coś zrobisz. Nie musisz już udawać i żyć tam, gdzie lepiej nie wyrażać swojego prawdziwego zdania, bo to skutkuje ogromną awanturą. W miejscu, gdzie lepiej siedzieć cicho.
Co zrobisz?
Ciężko? Komu jest trudniej? Temu, kto wieprza codziennie kaszę i ma spokój? Czy temu, kto w dzień buja się po restauracjach, a w nocy drży z lęku? Odpowiedz sobie sama na pytanie. Jak długo? Jak długo jeszcze możesz? Ale co? Jeść kaszę? Chodzić do restauracji? Łkać do poduszki? Co jest dla Ciebie najważniejsze? Czasem trzeba zapłacić cenę. Nieraz należy przetrwać trudny czas. Niekiedy należy po prostu głośno powiedzieć: NIE!!! Ja powiedziałam. I co? I jem teraz kaszę. Jem kaszę i jestem spokojna, szczęśliwa (momentami) i świadoma tego, co utraciłam, a co zyskałam.
Zatem smacznego!!!
Dobrego wszystkiego.
Julia Małecka Praktyk Wyzdrowienia ChAD.
Fot.: Pixaby
