JULIA (OD NOWA) GRZYBOWSKA
Z pewnością rozdział, który obecnie się przede mną otwiera to zupełnie nowa przygoda. To historia pisana przez kobietę dojrzałą, świadomą i silną. Kobietę, którą rok życia nauczył tyle, co niejeden nie zdołałby pojąć przez 10 lat.
12 miesięcy życia zatoczyło swoje koło.
Ten rok był niczym kalejdoskop- barwy: czerwieni, żółci, zieleni przeplatały się non stop w niemożliwych do przewidzenia konstelacjach. Ten rok był rokiem przełomowym. To czas, w którym nie brakowało ani łez, ani głośnego śmiechu ulgi. To zima, wiosna, lato, jesień spędzone pośród ludzi, których obecność dawała ukojenie i poczucie, że są osoby pełne empatii i dobrych serc. Ale jak wiadomo obok dobra na świecie istnieje też zło i nie byłabym uczciwa, gdybym nie powiedziała o tych momentach, które były trudne, niesprawiedliwe, pełne złej energii, która zatruwała moją rzeczywistość. Tak. I owszem. Nie brakowało też i takich momentów. Dlatego właśnie ten rok był tak szczególny. Podobny do jazdy na rollercoasterze. Przewrotny, jak objawy Choroby Afektywnej Dwubiegunowej- raz dół, raz góra – wszystko zmieniało się tak szybko….
Jednak mimo tej szalonej gonitwy, która trwała 365 dni (może nawet dłużej) cały ten chaos i bałagan nie odbił się na poczuciu równowagi, które mimo wszystko zachowałam, z czego jestem dumna.
Staję zatem pełna nadziei i ufności. Bogata w wiarę, że teraz to już tylko z górki. Nie czuję co prawda bym stała na szczycie, ale oddech, który biorę pełną piersią jest westchnieniem radości i ulgi. Jest dowodem wolności i tego, że jest możliwe uwolnienie się od życia w kieracie. Wzięcie swoich losów w swoje dłonie i sprawienia, by Twój los był taki, jakim Ty sobie tego życzysz. Uwolnienie się jest cholernie trudne. Szczególnie gdy nie dotyczy tylko i wyłącznie Ciebie, ale też i Twoich dzieci, a wplątane w tę kanwę są również inni ludzie. Ludzie, którzy myślą, że coś jesteś im winien, że masz w stosunku do nich jakieś zobowiązania. Podczas gdy to są mrzonki. Bo tak naprawdę jesteśmy wolnymi ludźmi. Nikt i nic nie może sprawić, żebyś żył tak, jak każą Ci inni. Czasem jednak o tym zapominamy i nasze życie wygląda jak sen. A może raczej lepszym słowem byłby tutaj „koszmar”. Senne widmo, z którego nie można się obudzić. Tkwisz w takiej marze nie wiadomo jak długo i tracisz nie tylko energię, ale to, co masz najcenniejszego – CZAS. Czas, który mógłbyś przeznaczyć na poznawanie ludzi, zwiedzanie świata. Na to, by nawiązywać relacje nie tylko z nowymi osobami, ale również zacieśniać te ze swoimi bliskimi. Bo okazuje się, że zmora nie dotyczy tylko Ciebie. Jej macki oplotły wszystkich tych, którzy byli dla Ciebie ważni. Od jednych Cię odgrodziły, od innych oddaliły, w stosunku do niektórych sprawiły, że zamilkłeś ze strachu. Sam już nie wiesz, dlaczego tak długo godziłeś się na taki stan rzeczy. Dlaczego wcześniej nie potrafiłeś zaooponować. A może wiesz… Może przewidywałeś… Może domyślałeś się jak ciężkie może być życie na własnych zasadach. Brałeś pod uwagę to, że może ono być podobne do tego czasu, który ja przeszłam właśnie przez ostatnie 365 dni.
Pytanie: Czy warto? Czy warto odzyskać wolność? Czy warto żyć na własnych zasadach? Czy warto z odwagą we własnym domu żyć tak, jak się chce, mówić to, co się chce i otaczać się tymi ludźmi, którymi się chce?
Odpowiedź jest chyba jednoznaczna.
Każdy, kto dziś stoi przed dylematem: ODEJŚĆ czy ZOSTAĆ?
Każdy, kto stawia na szali swoje obecne życie i przyszłość, jaką może wieść.
Każdy, kto się boi….
Wszystkim tym osobom powiem jedno: WARTO.
Warto odzyskać głos. Warto odzyskać przestrzeń. Warto być wolnym i żyć według swoich zasad.
A co zrobić, by nie obudzić się „z ręką w nocniku?”
Hmm…. Szczerze mówiąc nie wiem, bo los chciał, że sama znalazłam się w takiej właśnie gównianej sytuacji. Ale nie siedziałam w ciepłej kupie tylko energicznie odgarniałam łajno. Przerzucałam je z jednej na drugą stronę czasem bez ładu i składu. Ubrudziłam się przy tej robocie niemiłosiernie. Ale wiem już teraz jak ono śmierdzi i mam świadomość, że taka praca nie tylko jest potrzebna, ale też wiele uczy. Kiedy bowiem przerzucisz już cały ten syf dokopiesz się do skarbu. Największego majątku, jaki może dać Ci życie- do prawy o sobie samym. O tym, jaki jesteś. O tym, co jest dla Ciebie istotne. O tym, czy łatwo się poddajesz i kto tak naprawdę jest Twoim przyjacielem, a kto stał przy Tobie tylko po to, by ładnie wyglądać na zdjęciu. Prawda o Tobie jest prosta – to Ty jesteś najważniejszą osobą w swoim życiu i to Ty możesz uczynić z nim WSZYSTKO.
Ja uczyniłam. WSZYSTKO, co potrafiłam. WSZYSTKO, co chciałam. WSZYSTKO, co mogłam.
I jestem z siebie dumna.
Takiej samej dumy życzę i TOBIE.
Powodzenia.
Julka Małecka Praktyk Wyzdrowienia ChAD
Fot.: Julia (jeszcze niestety ciągle, ale już niedługo) Małecka
